кімјυиѕυ , кімѕaиġвеом ♥

อยากระบายจริง ๆ

หลายครั้งแล้ว สังเกตหลายครั้งแล้วนะ..

 

ระหว่างเพื่อนกับแฟน ,,มึงสนใจ และ มึงเลือกที่จะแคร์ใครมากกว่ากัน ?

กูไม่กล้าถามหรอก...กูไม่อยากให้เป็นเรื่อง

 

หลายครั้งที่กูโทรหา แล้วขึ้นรอสาย

มึงไม่เคยรับ มึงบอกว่ามึงไม่รู้ กูรู้ว่ามึงคุยกับแฟนมึงอยู่

แต่มึงก็ไม่เคยที่จะโทรกลับหากูเลย แล้วมึงก็อ้างว่า ไม่มีเงิน ตลอด..

หลายครั้งที่กำลังคุยโทรศัพท์กับกู แล้วมันโทรมา

ทำไมมึงถึงรู้ล่ะว่ามีคนโทรเข้ามา...แล้วมึงก็เลือกที่จะขอกูวาง

เพื่อคุยกับมัน ในขณะที่ตอนนั้น กูทุกข์ใจ กูเสียใจ กูเศร้า...มึงก็ไม่ได้สนใจเลย

กูไม่เข้าใจ กูเสียใจที่มึงเป็นแบบนี้ กูน้อยใจ กูเสียความรู้สึก

กูคงหวังกับคำว่า "เพื่อน" กับมึง มากเกินไปใช่ไหม ?

 

แล้ววันนี้ ..ที่หาหอ

กูบอกมึงแล้วว่าจะอยู่หอไหน 

กูบอกมึงแล้วว่าจะพักอยู่ในมหาลัย

แต่มึงก็จำไม่ได้...*

มึงจะไปอยู่กับเพื่อนในห้องของมึง

มึงบอกว่าอยู่ในม. มันไม่มีเพื่อน ,สงสัยกูที่อยู่ตรงนี้ คงไม่ใช่ "เพื่อน" ของมึงแล้วล่ะมั้ง

กูรู้ เพราะมึงบอกกูว่า เพื่อนของมึงอยู่หอใหม่ แล้วมันก็อยู่หอนั้นด้วย

กูรู้ว่ามึงอยากไปอยู่หอเดียวกับมัน แล้วมันก็อยากให้มึงไปอยู่หอเดียวกับมัน

มึงเลือกที่จะอยู่หอนั้นกับเพื่อนในห้องของมึง เพราะ เพื่อนมึงอยู่ และ มันก็อยู่ด้วย

กูก็เลยบอกมึงไปไงว่า กูอยู่คนเดียวก็ไ้ด้ มึงไปอยู่กับเพื่อนมึงเถอะ กูอยุ่คนเดียวก็ได้..

แต่กูเสียใจที่สุดกับคำพูดของมึงที่พูดว่า มึงกลัวมันคิดว่ามึงทิ้งมัน...

แล้วมึงไม่คิดเหรอว่า กูก็จะคิดว่า มึงก็ทิ้งกูเหมือนกัน..

 

 

ขอบใจนะ ที่ทำให้กูรู้ว่ามึงแคร์ใคร

ขอบใจนะ ที่ทำให้กูรู้ว่ามึงสนใจความรู้สึกใครมากกว่ากัน

ขอบใจนะ ที่ทำให้กูรู้ว่า มึงก็เป็นคนแบบนี้นี่เอง...*

 

 

ขอบใจจริงๆ ขอบใจสำหรับความรักความสนใจความห่วงใย

ที่ให้เพื่อนที่คบกันมาตั้ง 6-7 ปี แม้จะน้อยกว่าเพื่อนที่เจอมา 1 ปี หรือ คนที่คบกันเกือบจะหนึ่งปี

ขอบใจนะ...กูรู้แล้วล่ะในวันนี้

 

 

 

กูเสียใจ..////